Chapter 49. Make Love

“Ito pa! Ito pa! ito! Hahaha..” tinulak ko naman yung cart at sinundan siya.
Ang dami niyang pinamiling pagkain. Para daw maraming stacks sa condo at hindi ko na kailangan kumain sa labas. Pati mga ulam, gulay, at prutas bumili siya.

Pero bago kami umalis sa mall. Nagpapicture na muna kami. Soot ang couple shirt namin at habang hawak ang couple na stuff toy na binigay ko sa kanya noong birthday niya.


“Sigurado ka ba na ako lang ang magluluto?” pinuntahan ko siya sa salas  habang nakasoot ako ng apron. Nagluluto kasi ako. At nakaupo lang siya sa sofa habang nilalaro si Terry.

“HMM! Gutom na nga kami ni Terry e!”

“Arf! Arf!”

Nagpiece-sign siya. at nagpout. “Maawa ka naman sakin, kalalabas ko lang kaya sa hospital!” nakakainis! Ang cute niya kasi.

Bumalik naman ako sa pagluluto. Ganito pala kahirap pagsilbihan ang isang asawa. Tss.

“Andi! Gutom na sila mini Andi at mini Keli.~” Yun ang tawag niya dun sa couple stuff toys na binigay ko sa kanya.


Pinagserved ko din siya ng pagkain sa salas. Nakaupo kami sa may carpet.

“mmm.. ang sarap! Nag-iimproved ka na Andi!” tinikman niya isa isa ang luto ko.

“Magaling ang tutor e.” tinikman ko yung niluto ko. pero.. napatigil ako. Nasaktan sa reaction na ginagawa niya. masayang masaya siya.

Hindi ako na disappoint dahil hindi naman talaga masarap yung luto ko. Kundi dahil.. pinapaalala lang nito na may sakit talaga si Keli. Hindi niya.. nalalasahan ang pagkaing niluto ko dahil.. may sakit siya. at kahit alam niyang wala siyang panlasa.. pinapakita parin niya sakin kung gaano siya kasaya dahil pinagluto ko siya.


“Tapos na rin akong maghugas.” Nilalaro pa rin niya yung mga stuff toys na yun.

“Dalwa.”

“Hah?” lumapit ako sa kanya at tumabi.

“Dalwang pinggang. Dalwang baso. Ang nabasag mo!” bumangon siya at nipoke ang ilong ko.

“Kesa naman ikaw ang maghugas—“ kiniliti ko siya at niyakap.

Pero agad siya kumawala. Then she spread her arms. Na parang bang nagpapayakap pero hindi naman.




“Let’s have sex.”

Parang nagloading ang utak ko sa sinabi niya. nagwink pa yung mata niya paulit ulit. Nung maramdaman ko ang biglang pag-init ng mukha ko. agad naman akong nagtakip ng mukha.



“a-Ano bang pinagsasabi mo. Tanghaling tapat kung anu anong pumapasok sa isip mo.” Tumayo ako pero hinigit niya ang damit ko.

Pinakita niya ang notebook niya, “Based on my bucket list, on 30th day..” tinuro-turo niya yung nakasulat. Nakangiti pa siya.

Ramdam ko ang paninikip ng dibdib ko. mukhang ako naman ang aatakihin ng tukso este—sa puso sa mga hinihingi niya! hindi ko alam.. kung ako ba ang talo dito.. o—AGH! Parang ang init ata…


“Hm! Gusto ko buhatin mo ako hanggang sa kwarto natin! Yung parang ginagawa talaga ng mga bagong kasal sa tv!” sasabog na talaga ako sa hiya nung sabihin niya ito. Hahalikan ko na kasi siya tapos—AGH TALAGA!!


“Ayoko na! dadalhin na kita sa hospital!” tatayo na ako nung yakapin niya naman ako.

Ang lapit ng mukha niya sa mukha ko. nakapout siya at sa lips niya lang ako nakatingin. “Tara na.”

Hindi ko na talaga alam ang gagawin ko sa panunuksong ito.


Binuhat ko nga siya na parang newlywed lang. kaso hindi siya nakawedding dress at hindi rin naman ako nakabarong. Yung mga titig niya.. sapat na yun para maging ganito ako kasaya. Siya na ata ang pinakamaganda sa lahat ng nakilala kong may sakit. Yung mga ngiti niya. yung mga labi niya na nagpipinkish sa tuwing kinakagat niya.

Mas lalong nadagdagan ang kaba ko nung inihiga ko siya. Na ako mismo nasa ibabaw niya. Habang nakawrap ang mga arms niya sa leeg ko. Napakaintense ng mga titig niya. Natatakot ako na baka anu mang oras ay atakihin siya sa ginagawa namin.

“Okay ka lang.?” ngumiti siya at tumango. Hinawakan niya ang dibdib niya.

“Kaya ko..”


Hinalikan ko siya. ang kamay niya.. napahawak sa dibdib ko. maya maya.. tumigil ako. Bumangon. Nagtaka siya kaya bumangon din siya.

“Bakit.?”

Tinitigan ko siya.. “Can you take off my shirt?” parang mas kinabahan siya sa sinabi ko. natakot ako na parang ayoko na. pero ginawa pa rin..

Nanginginig ang mga kamay niya.

Hinakawan ko naman yung isa niyang kamay at pinaramdam sa kanya kung gaano kabilis ang tibok ng puso ko. Kung gaano rin ako kakaba.

“Hindi lang ikaw.. pati ako kinakabahan. Pero.. kung hindi mo talaga kaya. Okay lang.” umiling siya.

“Hmm.. alam mo namang ito na ang last day ko bago ang surgery. Gusto kong.. matupad ang huli kong kahilingan kahit na anong mangyari.” Hinalikan niya ako.

Nagawa rin niyang hubarin ang damit ko. Now it’s my chance to undress her. Kaya naman.. hinalikan ko ang leeg niya habang ginagawa yun. Ramdam ko ang panginginig niya. Pero hindi yun naging dahilan para tumigil ako. Nung bigla na lang siyang nagreact nung iunhook ko na ang bra niya. kita ko ang mga fists niya kung gaano niya pinipigilan ang sarili niya. pero bago ko tuluyang hubaran ang pantaas ni Keli.. dahan dahan ko muna siyang inihiga at hinalikan sa noo.


“I promise I’ll be gentle.” Hinalikan ko ulit siya sa mga labi niya habang inaalis ko ang soot niyang bra. Inaagaw ko ang atensyon niya sa paghalik para hindi siya makaramdam ng hiya habang ginagawa namin ito.

Gusto kong makita ang itsura niya pero she wrapped her arms around my neck and kiss me passionately. Napatigil na lang siya at pinandilatan ako nung hawakan ko mismo ang dibdib niya. Sininok siya. at parang takot na takot na paiyak na..


“Andi..” namumuo na yung luha niya. kaya hinalikan ko na lang ulit siya. sinubukan niyang itulak ako. Pero.. hindi ako tumigil.


Hanggang sa dahan dahan na hinawakan ko ang legs niya. Napasigaw na lang siya nung tangka ko ng isunod ang panty niya—

Gusto kong matawa nung makitang lumuluha na siya.

“Andi.. *sob* kailangan bang ako muna..?” tumingin siya sa paligid. “..pero masyadong maliwanag.” Napangiti na lang ako.

“Gusto mo na bang itigil natin? Baka matuluyan ka na niyan.. o mas gusto mo.. dalhin na kita sa hospital.”

Mas nakakatuwa palang.. asarin siya.




Umiling iling siya. Kaya hinalikan ko na lang siya. Paulit ulit. Sa mga labi niya. sa leeg.. sa dibdib..




Hanggang sa makatulog siya.



Oo. Hindi namin nagawa. Hindi ko kaya.


Tinitigan ko lang si Keli habang natutulog siya. at napalunok ako ng laway ng makita kung gaano kaganda ang kanyang katawan. Kaya bago pa ako matukso, kinumutan ko na siya. gusto kong humingi ng tawad kung hindi ko kayang gawin ang huling kahilingan niya. Pero.. I’m on my limit na talaga. Baka kapag mas tinitigan ko ang katawan niya.. baka hindi ko maalala ang totoong sitwasyon niya.


Nung mag-3:00 dinala ko naman siya sa hospital. Wala na rin kaming oras para pag-usapan ang nangyari dahil sobra na siyang nanghihina.  Kailangan pa niyang uminom ng mga gamot at magpahinga. Kaya naisip kong umuwi na muna.


Nung gabing yun.. hindi ko inaasahan ang mga susunod na mangyayari..

Naglalakad na ako nun papunta sa parking lot. Hanggang ngayon hindi ko pa rin matanggal sa sarili ko ang tuwang nararamdaman ko sa nangyari kanina. Hindi ko alam.. na sa gabing yun.. yun na rin yung huling oras na nakasama ko si Keli..


Niko's Calling..


Ang taka ko kung bakit tumatawag sakin si Niko. hindi siya madalas tumawag, kaya siguro mahalaga ito. Ngiti kong sinagot ang tawag ni Niko. Ilalagay ko pa lang sa tainga ko.. nung may biglang sumagi sakin dahilan para mabitawan ko yung phone ko. Napatingin ako dun sa lalaking nakahood.


"IKaw ba si Andi Rivas?" yun ang una niyang sinabi.

"Oo. Ako nga. May kailangan ka ba?" hindi ko alam ang irereact ko ng maglabas ng kutsilyo ang lalaking yun. medyo napaurong ako.

"a-Ano ito, pare?" tinanggal niya ang hood niya, at dun ko lang naaninag ang mukha niya. Familiar.

He smirked. "Mukhang nakikilala mo na ako, Rivas!"

Lumalapit siya, umuurong naman ako.

"Bakit parang natatakot ka ata Rivas? NASAAN NA ANG TAPANG MO!!"


"Hindi ako nakikipagbiruan. Ibaba mo ang kutsilyo, pare!" tumigil siya. at medyo natawa.

"BUkod sa inagaw mo na ang gf ko. Ngayon, Inuutusan mo pa ako." tumingin siya sakin. Tapos tumawa siya ng malakas pagkatapos ay itinapon ang kutsilyong hawak.

Sinagi pa niya ako bago umalis. Akala ko.. weird ang kinikilos niya. some prank. Pero nung mapalingon ako sa likod..



*VROOoom! VRROooooommm*



"..."









Everything seems to happen so slowly, it's like as if everything's in slow motion even though it's happening really quickly. Hindi ko agad naramdaman ang sakit.. puro dugo.. dugo..
at bumagsak ako.


Nakita ko na lang yung cellphone ko..





At narinig ko pa ang boses ni Niko.




'Andi, nakikinig ka ba!? ANDI! PUMUNTA KA NA DITO SA HOSPITAL. Hinihintay ka na ni Keli..'