Chapter 47. Earnest Request

"Everything will be alright."

Sabi nila Kevin sakin for the nth time. Pero POTA isang oras na si Keli sa ER pero hindi pa rin lumalabas si Niko.

Hindi ko na alam ang gagawin ko. *sob*


"Ang tanga tanga ko.. Hindi ko na dapat siya dinala dun.."

"Wala kang ginawa, Andi."


"May sakit pala sa puso yang Kelsey? At.. may taning na ang buhay--" hindi ko napigilan ang sarili ko at nasugod ko na lang bigla si Danson. Gigil na gigil ako habang pumapatak na yung mga luha ko. Halos masakal ko na siya ginawa ko.

Mabuti naawat agad kami nila Kevin at Daryl.

Ubong ubo si Danson.


"ANDI!?" dumating si Albie.

Pero agad na nagsalita si Danson, "Bakit?! Hindi mo pa ba alam na may taning na ang buhay ng gf mo! O kasi hanggang ngayon hindi mo lang matanggap na NAGMAHAL KA NG TAONG MAMATAY NA!!" hindi na talaga ako makapagtimpi. Pero pinipigilan pa rin ako nila Kevin.

"Tama na--"

"Fvck! Magseseryoso ka na lang Andi Rivas sa maling tao pa! Wala ka ba talagang kokote! Tanga ka ba? Ano bang gusto mong mangyari sa buhay mo? HABANG BUHAY MASAKTAN!"

Hindi ko masaktan si Danson. Kaya nasuntok ko na lang ang pader na pinakamalapit sakin. Dumugo yung kamay ko. At patuloy pa rin sa pagluha ang mga mata ko. Ang sakit sakit..


*sob*


"Tama na Danson! Wala kang alam. Wala tayong alam.. siguro naman may dahilan siya.." natawa ako sa sinabi ni Albie.

Napaupo ako sa sahig. At tumawa habang umiiyak.

"a-Andi.."


"Wala akong rason. Pagkatapos kong marealize na mahal ko siya. Saka ko nalaman ang totoong kondisyon niya. Niloko niya ako.. pero minahal ko pa rin siya."

Nagdabog si Danson. Nanahimik sila Albie.


"Akala ko ba matalino ka! Bakit pinili mo paring ipagpatuloy ang relasyon niyo kung alam mo na! Nagmamahal ka ng taong mamamatay! MARTIR KA BA!! This is SOO STUPID!"


"I know.."


"WHAT? Hah! So ano, pagkatapos nito. Pag iniwan ka ng babaeng yan, anong mangyayari sa buhay mo!?

Ang sabi mo, lahat may limitasyon. Pero sa tingin ko, wala ka ng pag-asa. NILOLOKO MO LANG ANG SARILI MO!" lumabas ng kwarto si Danson.


“Dee, alam ko mahal mo siya. pero.. parang kasing mali. Mahirap ang ganitong sitwasyon. Walang kasiguraduhan kung anong mangyayari pagkatapos. Hindi ko maimagine.. kung anong pwedeng mangyari. Andi, ikaw lang mahihirapan sa ganitong klase ng sitwasyon.”

*sob* Napahawak ako sa ulo ko. Gulong gulo na ako..


"Gusto ko lang na makasama siya.. makasa siya sa mga natitirang araw niya. Eh ano ngayon kung isang araw iwan niya ako.. Wala na akong magagawa dun. Kahit masakit. Dahil mas iniisip ko ang ngayon. Kung paano ko pagkakasyahin ang oras..

Yun lang.."

Umalis nun si Kevin at sumunod sa kanya si Daryl. Nagstay sila Sab at Albie. Pinat ni Sab ang balikat ko at niyakap ako. Dun lang ako nagkameron ng pagkakataon ilabas ang lahat ng sakit. Ang sakit na nararamdaman ko.


Umalis kami sa hospital kahit wala pa ring malay si Keli. Kahit gusto kong magstay hindi na pwede dahil tapos na ang visiting hour. Panatag din naman ang loob ko dahil dumating ang mama ni Keli.


"Get some rest, Andi. Kailangan mo yan. Kailangan ka din ni Keli." pinat ni Sab ang balikat ko. She's trying to cheer me up. Kaya pinilit kong ngumiti.

"Salamat. Sayo din, Albie."

"Ah hehe! Kahit hindi ko maintindihan kung ano ba talagang mali sa desisyon mo, nandito pa rin ako Dee! Susubukan kong paintindi kila Danson ito." naging malungkot ang boses ni Albie. Halatang nag-aalala siya. Pinat ko ulo niya.

"Nag-aalala lang sila sayo."

"Alam ko. Mukhang.. palaging mali ang desisyon ko." sinuntok ako ng mahina ni Albie. Ngumiti ako.

"Pwede ba akong humingi ng favor sa inyong dalwa?" nagkatinginan sila at medyo nagtaka.



Tinitigan ko ang cellphone ko. Nagresearch sa computer at nag-isip isip. Kailangan maging memorable ang event na yun para sa kanya. Pero una sa lahat sana.. magising na siya.

Hindi talaga ako natulog. Nagplano ako sa event na mangyayari bukas. Nagmessage call na rin ako sa mga taong maaaring mag-organize ng event. Mga taong makakasali sa event na’to. Gusto kong maging perpekto ang lahat.


Maaga rin akong pumunta sa hospital. Pumunta ako sa kwarto ni Keli. Natutulog pa rin siya. Hinalkan ko ang noo niya at nilagay ang sulat sa mga kamay niya. pati na ang malaking kahon sa sofa.

At binulong ang mga katagang ito, “I Love you..”


Lumabas ako ng kwarto niya at natanggap ko rin sa wakas ang tugon ng mga taong inaasahan ko.  ang saya saya ko.. Pero bago ako bumili ng pinakamahalagang bagay, kailangan ko munang makausap ang mga magulang niya.


“Panatag na ang loob ko. Na nakikita ko kung gaano mo kamahal ang anak ko. Matagal kang hinintay ng anak ko na dumating sa hospital na’to at muli kang makita. Noon pa man, minamahal ka na niya. hindi mo alam kung gaano mo napapasaya ang anak, hijo.” Nakangiting sabi ni mrs. Cojuangco habang inaakbayan siya ng asawa niya.

“Buong buhay ng anak ko.. simula ng malaman niya ang tungkol sa sakit niya, kailanman hindi siya naging ganyang kasaya at kasabik sa mga nangyayari sa buhay niya. Ngayon lang. simula ng makasama ka niya.

Nakapagpatransplant na siya lahat. Ilang taon sa hospital. Pinilit maging malakas. Sinunod ang mga doctor. Pero wala na talaga.. pasensya ka na hijo kung hindi man maganda ang magiging kapalit nito para sayo. Kokonti na lang ang araw ng anak ko. baka nga oras pa.. hindi na namin alam kung kakayanin pa ng puso niya..” pumatak na ang luha sa mga mata ni mrs. Cojuangco. Kahit ito ay hindi na napigilang umiyak.

Kahit ako man.. alam kong masakit. Pero kailangan kong magpakatatag.



“Gusto ko ho sanang hingin ang kamay ng anak niyo. At makasal sa kanya ngayong araw na’to..”